ما رایت الا جمیلا!

ابن زیاد گفت:رفتار خدا را با برادر و خاندانت چگونه دیدی؟حضرت زینب (ع) فرمودند:((جززیبایی چیز دیگری ندیدم.اینان کسانی بودند که خداوند شهادت را برایشان رقم زده بود.وآنان را جمع خواهد کرد و آنان با تو مخاصمه خواهند نمود. در آن دادگاه بنگر که پیروز واقعی چه کسی است؟!مادرت در عزایت گریه کند.ای پسر مرجانه!



قصد جان حضرت زینب (س)

ابن زیاد به حدی به خشم و غضب آمد که کمر به قتل حضرت زینب (ع) بست.((عمروبنحریث))خطاب آن ملعون گفت:او زن است و کسی زن را به خاطر گفتارش مواخذه و کیفر نمی کند.



زن را با سجع و قافیه چه کار است؟!

ابن زیاد به حضرت زینب (ع)گفت:خداوند دل مرا از کشتن حسین و خاندان تو که مردمی سرکش بودند.شفابخشیده و شاد نمود.حضرت زینب (ع)فرمودند:((به جان خودم سوگند می خورم.که تو بزرگ خاندان مرا کشتی و ریشه مرا خشکاندی.اگر دل تو با این چیزها شفا می یابد.باشد.))ابن زیاد گفت:این زن چه موزون و با قافیه سخن می گوید.ب جان خودم سوگند که پدرش مردی بود شاعر و قافیه پرداز!حضرت زینب (ع)فرمودند:((ابن زیاد ! زن را با سجع و قافیه چه کار است؟))


نماز شب حضرت زینب

از حضرت فاطمه (ع) دختر امام حسین (ع) نقل شده که درباره ی عبادت شب دهم عمه اش زینب (ع) گفته است:واما عمه ام زینب پس او همچنان در آن شب-شب عاشورا-در جایگاه عبادت خود ایستاده بود . و به درگاه خدای تعالی استغاثه می کرد . و درآن شب چشم هیچ یک از ما به خواب نرفت . وصدای ناله ی ما قطع نشد.امام سجاد (ع) در این خصوص فرموده است:((همانا عمه ام زینب همه ی نمازهای واجب و مستحب خود را در طول مسیر ما از کوفه تا شام ایستاده می خواند . اما بعضی از منزل ها نشسته نماز خواند. و این هم به جهت گرسنگی و ضعف او بود.زیرا مدت سه شب غذایی که به او می دادند میان اطفال تقسیم می کرد.چون که آن مردمان ستمگر و سنگدل.در هر شبانه روز به ما فقط یک قرص نان می دادند.))



بان علی (ع)در بیان زینب(س)

((بشیربن خزیم اسدی))گفت:آن روز در کوفه من حضرت زینب(ع)دختر امیرمومنان علی(ع)رادیدم.به خدا سوگند. من زنی را دیدم که همراه وجودش شرم و حیا بود و در عین حال به گونه ای سخنرانی کرد که گویی خطابت را از پدر بزرگوارش امیرالمومنین علی بن ابی طالب (ع) یاد گرفته است.


گریه بر امام حسین (ع) عبادت است

به شکر الهی آنچه که امروز در کشورهای اسلامی رایج است از برپایی مراسم عزادری و سوگواری برای حضرت سید الشهداء (ع) و جمع شدن در این مجالس و زدن پرچم سیاه و علم های سیاه و تعطیل شدن بازارها و راه افتادن دسته ها و نوحه خوانی ها و مرثیه سرایی ها و گریستن ها و غیر از این ها که از نظر شرع مظهر از آن ها نهی نشده و محذور هم ندارند . جزو عبادات مشروع و برتر است که برای آن ثواب های بسیار و پاداش های عظیم نهفته شده است.

شناسنامه ابا عبدالله الحسین (ع)

نام: حسین(ع) کنیه: ابا عبدالله و ابو الائمه و ابوالمساکین و.... لقب:سید الشهداء(ع) نام پدر:علی(ع) نام مادر:فاطمه (ع) تاریخ تولد:سوم ماه شعبان سال چهارم ه.ق محل تولد:مدینه طیبه تاریخ شهادت:روز جمعه دهم ماه محرم سال شصت ویک ه.ق محل شهادت: کربلای معلی(گودال قتلگاه) نام قاتل:شمربن ذی الجوشن مدت امامت:یازده سال و یازده ماه و سه روز مدت عمر:پنجاه و هفت سال و هفت ماه وهفت روز


آمدن نام حسین از آسمان

شیخ طوسی و راویان دیگر با سندهای معتبر از امام رضا (ع) روایت کرده اند که: هنگامی که امام حسین (ع) به دنیا آمد . پیامبر(ع) به اسماء بنت عمیس فرمودند:ای اسماء!فرزندم را بیاور ! اسماء می گوید : امام حسین (ع) را در پارچه ی سفیدی پیچیده و نزد پیامبر بردم . پیامبر او را گرفته و در دامان خود نهاد . در گوش راست او اذان و در گوش چپ او اقامه را گفت . در این هنگام جبرئیل (ع) نازل شد و خطالب به پیامبر (ع) گفت : خدای تعالی بر تو سلام رسانده و می فرماید: از آن جا که علی نسبت به تو به منزله ی هارون است برای موسی . پس نام این فرزند را شبیر بگذارکه این نام پسر کوچک هارون بود. اما چون زبان تو عربی است او را حسین نام بنه !


پیامبر در مصیبت حسین گریست !

پیامبر(ع) حسین را می بوسید و می گریست و می فرمود: حسین جان ! برای تو مصیبتی بزرگ وجود دارد . خداوند لعنت کند قاتل و کشنده ی تو را . سپس فرمود: ای اسماء! مبادا این سخن را برای فاطمه نقل نمایی


آشنایی با شهر کربلا و فضیلت آن

شهر مقدس کربلا در جنوب بغداد و۸۰ کیاومتری شمال غربی نجف و کنار رودخانه فرات و۴۵۵ کیلومتری شهر کرمانشاه قراردارد. کربلا یعنی چه؟ کربلا به معنای محلی است که نزد خدا مقدس و مقرب است یا حرم خداست. وقتی سید الشهدا به این سرزمین رسید پرسید این جه چه نام دارد؟ گفتند کربلا !چشمان آن حضرت پراز اشک شدوپیوسته می فرمود:((اللهم انی اعوذو بک من الکرب والبلاء)) و یقین کردکه شهادتگاه خود و یارانش همین جاست و فرمود:این جاسرزمین رنج و گرفتاری و بلاست این جا محل فرود آمدن ما وجایگاه ریخته شدن خونهای ماست. روایات فراوانی در فضیلت این سرزمین وارد شده که از باب تیمن و تبرک به برخی از آنها اشاره می کنم: ۱.پیامبر (ص) فرمود :فرزندم (حسین) در سرزمینی مدفون میشود که آنجا را کربلا گویند همان مکانی که قبه ی در آنجا میباشد. ۲.امام رضا(ع) فرمود:در تربت حسین (ع) شفای هر دردی است ومحافظت از هر ترس ونگرانی . ۳.پیامبر (ص) فرموددعا زیر گنبد او(حسین) مستجاب است.تربت او عامل شفاست وامامان از صلب او هستند.